Deze blog heeft even een tijdje in het slop gezeten. Te weinig tijd enzo. De laatste entry is al weer van 6 juli, een maand geleden. Er is in die tijd veel gebeurd: teveel om dat nu in een stukje te schrijven.
Maar in het kort: We hadden dit jaar de vakantie opgeofferd om veel te doen in het huis zodat we even wat ´meters konden maken´. De week vóór mijn vakantie had Carolien al veel aan het plafond gedaan: schuren en wat gronden. Ik had een buitenlands evenement en kwam de vrijdag thuis, klaar voor de vakantie. Al weken ervoor hadden we bij Bouwbedrijf Ott materiaal aan laten rukken, zodat we niet stil zouden komen te staan in de bouwvak. Ter viering van de vakantie hebben we vrijdag lekker gemidgetgolfd en pannenkoeken gegeten.
Om de kinderen tóch het gevoel van vakantie te geven hadden we besloten ze op een Zomerkamp te doen. Dat klinkt altijd erg naar, een ´kamp´, maar het beloofde erg leuk te worden. Vanuit de Konklijke Gymanstiek Unie Nederland, worden voor alle gymnastiek verenigingen een kamp gehouden, 6 weken lang, in Beekbergen. Per week kunnen daar kinderen naar toe. Monique kon een hele week, de jongens een halve week. Dat betekende dat we zondag Monique weg moesten brengen, en Woensdag weer de jongens. Dat had gaf wat heen-en-weer gerij, maar goed, het was tenslotte drie weken vakantie. De eerste week bestond voor de werkzaamheden thuis uit het plafond (Carolien) en de elektra (Ton en ik). Er was al veel gedaan qua elektra, maar nu moesten de puntjes op de i en inmiddels waren er weer ander (domotica) eisen. Ton en ik zijn dinsdag toch weer de gehele dag bezig geweest met nieuwe of veranderende infra. Woensdag hebben we (ook omdat het mijn verjaardag was) een dagje uit gemaakt. We moesten de jongens naar kamp brengen, we zijn langs een verfwinkel van Farrow & Balls geweest, hebben oma opgehaald en zijn later een hapje gaan uit eten.
Wat als een rode draad door deze eerste week liep was een rat die we opeens in huis hadden. Althans ´opeens´. Het geval was dat ik een gat had laten boren door de fundering om de telefoon en kabel-TV aansluitingen buiten af te kunnen monteren en dan via een dikke PVC buis naar de meterkast te laten voeren. Wat nl het geval is, is dat de beide nutsaansluitingen te kort zijn om in de meterkast te laten komen. Ze komen nu tot onder de vloer in de woonkamer, maar aangezien ik die volledig dicht wil hebben en niet meer voor service toegankelijk zijn, heb ik besloten om een plastic kist nét buiten de gevel, onder de grond te maken waar de aansluitingen verlengt wirden tot in de meterkast. Om niet oeverloos te pilen met (eventueel nieuwe) kabels, heb ik een 80 mm gat laten boren. Dat werd door een bruine rat gezien als een ideale manier om ons huis te betreden. Dus we hadden een rat in huis. Even dachten we dat het ging om een egeltje, maar dat bleek ijdele hoop. Carolien heeft allerlei slimme dingen bedacht om de rat weer naar buiten te krijgen, maar de rat bleek nét iets slimmer. We hebben maar een professioneel ingehuurd die met gif te keer is gegaan. Na wat onrustige avonden werd het steeds stiller en hoorde we op een gegeven moment niets meer.
Op vrijdag kregen we een telefoontje van een huisarts in Beekbergen met de mededeling dat Monique ter observatie opgenomen was in het ziekenhuis in Apeldoorn. Ze was uit een klimrek gevallen. Car en ik besloten om daar naar toe te gaan, en daar troffen we een zeer aangeslagen Monique aan. We hebben de nacht doorgebracht in het ziekenhuis en op zaterdag, na een CT-scan en een echo, bleek Moniek een beschadiging van de milt had opgelopen. Vervoer was onmogelijk. De jongens (die ik inmiddels uit het kamp had gehaald) zijn toen met mij naar huis gegaan, Caar is gebleven. Tot maandag, want toen mocht Monique pas vervoert worden. Met ambulance, naar het ziekenhuis in Alkmaar. Om kort te zijn, pas anderhalve week later mocht Monique naar huis. De milt is een orgaan dat als dat eenmaal gescheurd is, deze niet vanzelf herstelt en het slachtoffer kan doodbloeden. Bij Monique is er in de milt een scheur ontstaan, maar de buitenkant is (grotendeels) intact gebleven: een absoluut geluk, want anders had de milt operationeel verwijderd moeten worden! De kans dat dat alsnog gebeurd is zeer goed mogelijk, dus rust is een absolute noodzaak. Een verkeerde val, een stoot, een harde klap alles kan de milt alsnog doen scheuren met alle gevolgen van dien. De dagen dat Monique in het ziekenhuis lag, waren voor ons aan de ene kant dus een geruststelling. Mocht er wat gebeuren, dan was ze in goede handen. Voor de verbouwing was het een lastige situatie. Niet erg belangrijk afgezet tegen de gezondheid van Monique, maar de planning liep uit. Ik had, behalve de verbouwing nu ook de volledige vader rol voor Martijn en Robin. Niet heel vervelend, maar echt even opschieten was er niet bij. Gelukkig kwam Carolien elke ochtend thuis, en ging ´s middags dan weer naar Monique om het eten en de nacht samen door te brengen.
Ik heb de vloer in de woonkamer weten te isoleren voor het grootste deel, en heb voor de westelijke buitenmuur een frame gebouwd van houten palen en de benodigde dampdoorlatende folie. Inmiddels was Ed ook weer een paar dagen langsgekomen die met de buitendeur in de tuin bezig ging. Ook hebben we de voorzetwand in de keuken geplaatst.. Het kozijn voor de achterdeur zit er nu in, maar de bovenkant van de rollaag was nog open. Waarom weet ik niet, maar ook hier zag een diertje kans om naar binnen te glippen. Dit keer was het een vleermuis! Carolien en ik werden ´s nachts wakker van lawaai in de gang. Een soort...gefladder! Mert slaperige koppies gingen we de gang op en ja hoor. Daar hing er een! Nu ben ik niet bang voor vleermuizen, maar om die nou ´s nachts over de gang te horen vliegen (en botsen!) is niet mijn idee van een rustige nacht. Bovendien hoorde ik de paniekkreten van de kids al, als die er wakker van zouden worden. Tjeeemig, eerst een rat en nu dit. We habben alle deuren van de kids maar dichtgedaan en gehoopt dat Batman door de opening van de tuindeur weer naar zijn echte vriendjes zou vertrekken. Car heeft geen oog meer dicht gedaan, en constant liggen luisteren. Volgens haar werd het met de schemer wel weer stil......We hebben er geen last meer van gehad.
Toen Monique eenmaal weer thuis was was er meer rust en tijd in het huishouden en voor de verbouwing. Ik heb me toen gezet op de wand in de woonkamer verder af te krijgen, hetgeen nagenoeg gelukt is. Carolien heeft het plafond verder onder handen genomen en ik heb allerlei CV leidingen door de voorzetwanden getrokken en als klap op de vuurplijl heb ik gisteren het laatste glas-in-lood ruitje geplaatst boven de keukendeur. Een prachtig gezicht.

Dus al met al zijn we weer met z´n vijven thuis. Met Monique wordt het de komende weken erg oppassen, maar ze is weer thuis en in goede gezondheid en vrolijkheid. Uiteindelijk hebben we verbouwingstechnisch best wel werk opgeleverd.....