Regelmatig vragen mensen ons of we het niet zat zijn dat verbouwen. Als ik voor mezelf spreek ben ik daar wat dubbelzinnig in. Zalig klussen, radiootje aan, dingen met je handen doen, helemaal goed. Wat me tegen staat is de geestelijke druk om overal rekening mee te houden en alles zelf te regelen. Al weken loop ik te malen hoe ik nou in hemelsnaam een mooie koof moet maken in de keuken boven het fornuis. Wellicht niet eens de meest lastige klus, maar de details hiervan maken het lastig. Neem nou de kroonlijst. Hoe kom ik nou aan een mooie kroonlijst? Zoektochten op internet brengt veel info maar geen oplossing. Maar als ik de kroonlijst niet heb, weet ik de juiste maten niet en kan ik eigenlijk niet beginnen. Natuurlijk ben ik niet 24uur/dag bezig hiermee, maar toch moet er zo langzamerhand een begonnen worden aan de koof.
Komende woensdag gaan we naar een lokale ambachtelijke keukenbouwer en hoop te zien hoe de maten van zo n koof zijn. tevens heeft Pieter Ott aangeboden te helpen met het vinden van die lijst. en alleen dat al geeft wat rust.
maar goed, dit even terzijde want het belangrijkste nieuws was: de voordeur is er. Na 1 jaar en 3 maanden is hij er dan. Niet dat het deurenbedrijf zolang nodig heeft gehad, maar voordat we eindelijk het juiste ontwerp hadden en na een aantal miscommunicaties staat hij er. En in de wereld van deuren, moet je hem met U aanspreken. Wat een knoepert! 215 hoog en 110 breed. Solide hout met twee gietijzeren roosten en twee ramen van dubbelglas. Niet te tillen! Bertus en ik hebben hem vrijdag van de werkplaats naar ons huis gebracht, maar hemeltje lief, wat een ploert! Plan was om hem te schilderen, maar toen we vrijdagavond wouden beginnen, zagen we wat lichte druipers in de grondlaag en wat kleine oneffenhedenin het hout. Pietluttig als we zijn, zijn we gaan plamuren en schuren. Het leek ons niet handig om zaterdag en zondag overdag te schilderen gezien de langstuiterende kids en het stof wat ik verder aan het genereren ben in het huis. Maandagavond gaat de eerste laag erop. Yes!
Het weekend heb ik verder doorgebracht met de elektra in de keuken. Hoofdoel was om de inbouwkast van de magnetron verder te monteren, maar aangezien er nog elektra, war water en CV moeten komen is het handiger om die eerst aan te pakken als er nog geen houten kast van 60 x 48 in de weg hangt. Het uiteindelijke resultaat van het werk is niet eens goed te zien, maar er is wel wat werk verzet. Er zijn weer kabels van de garage naar de meterkast getrokken (altijd een zware klus), er zijn weer vele lengtes PVC opgegaan, WCD's gemonteerd aan het plafond enzovoort. Nuttig, maar niet erg zichtwerk en tijdrovend. Maar weer een van de vele ToDo's weg kunnen strepen. Op naar de volgende! Gna!